Quen se atreva a adentrarse nas páxinas deste libro sentirá un arrepio percorréndolle a columna vertebral, e algunhas cousas máis. Son doce contos de terror, doce relatos sobre o terror: sobre o mal que agacha e os monstros que xorden de súpeto na realidade máis cotiá, en grandes urbes ou pequenos pobos recónditos.
Nun dos contos, unha muller mantén a raya os fantasmas que andan soltos por un barrio periférico de Buenos Aires; entre eles, os da súa nai morta dunha dolorosa enfermidade, os dalgunhas adolescentes asasinadas na rúa, o dun ladrón pillado en pleno roubo e o dun rapaz que fuxía dun secuestro exprés. Noutra historia, unha parella aluga unha casa para unhas vacacións nun pobo que foi perdendo habitantes desde que o tren deixou de pasar; visitan na estación abandonada a exposición dos perturbadores lenzos dun artista local, pero o verdadeiramente aterrador será coñecer ao autor desas pinturas. Noutra peza, os voluntarios dunha ONG que reparte comida por barrios marxinados son perseguidos por uns nenos de pavorosos ollos negros. Noutra, unha xornalista que investiga a historia dunha rapaza desaparecida nun hotel en Los Ángeles, cuxas espeluznantes imaxes percorreron internet, acaba enfrontándose a outra lenda da cidade…
Despois da súa monumental e aclamada novela Nuestra parte de noche, Mariana Enriquez volve ao relato e demostra que segue en plena forma como gran continuadora e renovadora do xénero de terror, ao que levou ás máis altas cotas literarias. Partindo da tradición -desde as novelas góticas ata Stephen King e Thomas Ligotti-, a escritora explora novos camiños, novas dimensións.
