Nevada, de Imogen Binnie, é unha novela de estrada radical e íntima sobre a identidade, a conciencia do propio corpo e a posibilidade de existir fóra dos relatos impostos.

A bordo dun coche roubado e atravesando estradas secundarias que parecen non rematar nunca, María emprende unha fuxida que é tamén unha procura. Entre estacións de servizo, moteles e a repetición hipnótica dunha emisora de música country, a viaxe convértese no espazo onde pensar a vida propia desde as súas fendas.

Reformulando os códigos clásicos da road novel norteamericana, Binnie constrúe o retrato dunha subxectividade en tránsito: unha protagonista hiperconsciente, irónica e vulnerable, que analiza sen descanso a súa identidade nos márxes dunha sociedade que non a recoñece.

Máis que un desprazamento físico, Nevada é unha viaxe iniciática que segue resonando en toda unha xeración de lectores e lectoras, articulada arredor dunha pregunta tan sinxela como decisiva: como existir dentro dun corpo.

Vale, non hai epifanías. A única maneira de chegar a ser un Buda é limitarse a selo, ignorar as merdas que se meten no camiño para ser un Buda. Así que está en plan que: vale, se a iluminación está aquí, sentada comigo, no coche, enriba do meu regazo, ingrávida e violenta, entón vale, iluminación. Vale.