Unha fermosísima novela sobre a gratitude, sobre o importante que é poder dar as grazas a aqueles que nos axudaron na vida.
«Hoxe morreu unha anciá á que eu quería. A miúdo pensaba: ”Débolle tanto.“ Ou: ”Sen ela, probablemente xa non estaría aquí.“ Pensaba: ”É tan importante para min.“ Importar, deber. ¿É así como se mide a gratitude? En realidade, ¿fun suficientemente agradecida? ¿Lle amosei o meu agradecemento como se merecía? ¿Estiven ao seu lado cando me necesitaba, fixenlle compañía, fun constante?», reflexiona Marie, unha das narradoras deste libro. A súa voz alterna coa de Jérôme, que traballa nun xeriátrico e cóntanos: «Son logopeda. Traballo coas palabras e co silencio. Co que non se di. Traballo coa vergoña, cos segredos, cos remordementos. Traballo coa ausencia, cos recordos que xa non están e cos que resurxen tras un nome, unha imaxe, un perfume. Traballo coa dor de onte e coa de hoxe. Coas confidencias. E co medo a morrer. Forma parte do meu oficio.»
A ambos personaxes –Marie e Jérôme– únelles a súa relación con Michka Seld, unha anciá cuxos últimos meses de vida nos relatan estas dúas voces cruzadas. Marie é a súa veciña: cando era nena e a súa nai ausentábase, Michka coidaba dela. Jérôme é o logopeda que tenta que a anciá, que acaba de ser ingresada nun xeriátrico, recupere aínda que sexa parcialmente a fala, que vai perdendo por culpa dunha afasia.
E ambos personaxes involucraranse no último desexo de Michka: atopar o matrimonio que, durante os anos da ocupación alemá, a salvou de morrer nun campo de exterminio acolléndoa e ocultándoa na súa casa. Nunca lles deu as grazas e agora quere mostrarlles a súa gratitude...
Escrita cun estilo contido, case austero, esta narración a dúas voces fala da memoria, do pasado, do envellecemento, das palabras, da bondade e da gratitude cara aqueles que foron importantes nas nosas vidas. Son as respectivas gratitudes as que unen aos tres inesquecibles personaxes cuxas historias se entrelazan nesta conmovedora e deslumbrante novela.
