Un libro que rompe o silencio. Unha voz narrativa única que describe desde dentro e con ironía as dinámicas de poder desta organización.

Marina ten un papel asignado desde a Eternidade: facerse santa segundo as directrices do Opus Dei e entregarse totalmente á institución. Con todo, para esta moza non é fácil compatibilizar o celibato e as estritas esixencias da súa vocación divina cos problemas de calquera outra milenial: a crise da adolescencia, a precariedade laboral e unha necesidade imperiosa de conseguir o corte de pelo exacto de Meg Ryan.

Nacida nunha familia vinculada á organización, a protagonista de La Obra descobre o mundo que a rodea desde unha mirada inocente, pero, a medida que medra e se intensifican os choques entre o mundo exterior e as súas crenzas, a súa personalidade vai disociándose entre o seu eu real e o seu eu Opus, obrigándoa a vivir entre dous mundos irreconciliables.

Neste relato iniciático de non ficción narrativa a autora retrata en primeira persoa como funciona o Opus Dei desde dentro a través de episodios cotiás e amosa con ironía a manipulación, o abuso psicolóxico e as consecuencias da súa experiencia de vinte e cinco anos inmersa no ecosistema deste grupo ultracatólico.

***

«A numeraria anímate a que animes a que as túas amigas vaian ao club e anímate a rezar máis, loitar máis, esforzarte máis e apuntar os teus pecados de nena nun caderno. (...)

O meu caderniño dos dez ou once anos ten a Winnie The Pooh co seu famoso pote de mel na portada. (...) Cando papá trae mel de Ahedo del Butrón, a aldea de Burgos onde pasamos os veráns, relámonme coma Winnie. Logo, fago o exame de conciencia da noite sentada na miña cama e anoto que "tiven gula" porque comín tres pans con mel para merendar, en lugar dos dous que lle prometera a Xesús. Non só me vou a poñer gorda, que non é tan importante (ao fin e ao cabo, iso sería vanidade), senón que falléi a Deus nesa pequena, tan pequena mortificación que podería facer aos meus dez anos para colaborar coa redención.

As numerarias do club non eran terroríficas, nin moito menos. Eran rapazas de entre vinte e trinta anos, célibes e espaviladas, que dedicaban as súas tardes a facer plans para nós: eran o que eu aspiraba a ser, eran o que Deus lles pedira que fosen, e aínda que entregaran a súa vida a Deus non se parecían ás monxas, senón que o seu estilo era máis parecido ao de María Pombo».