Unha novela total de autoficción lesbiana, unha oda á vida.
Se Carlota o ten todo ―cumpriu os trinta, traballa nun traballo do que estudou e vive cunha moza á que adora―, ¿de onde vén a ansiedade?
Cada noite, Carlota combate o insomnio recordando escenas da súa infancia durante os anos noventa, cando pasou de vivir nun ático de luxo na rúa Fuencarral a mudarse a un piso de protección oficial en Vallecas.
Como todas as crianzas, ela agardaba moito da vida; pero pasan os anos e atópase nun Madrid pospandémico, atascada nun traballo que detesta e escoitando, posuída, reguetón para non pensar. Está nun momento da súa vida no que non sabe se subirse ao carro de ter fillos coa súa moza ou deixalo todo e ir percorrer Europa en furgoneta.
Con todo, a enfermidade da súa nai atravesará os seus plans. Cando recupera os álbums de fotos familiares, descobre que non todo é como cría: entre logros e tropezos, a súa vida foi, en realidade, unha boa película.
Carlota, cariño é unha novela de autoficción e unha oda á vida: a que viviches, a que tes e a que está por chegar.
